Raymond Verstraeten wordt op 10 februari 1918 geboren te Aalst, in een huisgezin met 9 kinderen. Raymond brengt gans zijn jeugd door in Aalst.

Op 31 maart 1938 treedt Raymond in dienst bij het 1e Regiment Grenadiers, 2e Compagnie. Hij doet er zijn legerdienst uit en wordt op 26 augustus 1939 opnieuw onder de wapens geroepen ten gevolge van de mobilisatie.

Op 26 mei 1940 komt hij samen met zijn Regiment in Rumbeke terecht, waar op 27 mei 1940 een hevige strijd losbarst.
De 2e Compagnie bevindt zich op dat moment in de omgeving van het kasteelpark, in eerste lijn.

Raymond was aangesteld als ordonnans van reserve Onderluitenant Van Meel (?). Hij deelde samen met deze officier een schuttersput in de voorste linies.
De 2e Compagnie kreeg de ganse dag zware bombardementen en infanterievuur van Duitse gevechtspatrouilles te verduren. Op een gegeven moment krijgt Raymond de opdracht om boven de rand van de schuttersput te kijken en verslag te geven van de stand van zaken. Raymond deed wat hem gevraagd werd op net op dat moment kwam een obus tot ontploffing in hun onmiddellijke omgeving. De scherven van de obus raken Raymond vol in het gezicht waardoor alles tussen zijn wenkbrauwen en kin weggeblazen werd. Door de hevigheid van de bombardementen is het niet mogelijk om hem onmiddellijk, ter verzorging af te voeren.
Ondanks zijn vreselijke verwondingen blijft Raymond in leven en wordt in de voormiddag van 28 mei 1940 gevonden door Duitse soldaten.
Deze soldaten brengen hem naar de stal van nabijgelegen hoeve Roelens. Door de ernst van de verwondingen en het gebrek aan medische verzorging, krijgt Raymond enkele uren later het genadeschot in de borst, van een Duitse officier.

'De dinsdagmorgen (28 mei 1940) brachten ze hier een gekwetste jongen binnen. Ze hadden hem gevonden tussen het bos en de hoogte.

Later vernamen we dat het om Raymond Verstraeten ging uit Aalst.

De jongen werd in de koestal gelegd en is enkele uren later gestorven.

Paula geeft hem nog af en toe wat te drinken gegeven”.

Gezien hier enkel voorhoede troepen waren, was dokter noch aalmoezenier in de omtrek.

We hebben toen een laken gegeven om de jongen in te wikkelen.

Belgische krijgsgevangenen, die hier waren verzameld, kregen de opdracht hem achter de koestal te begraven.

Veertien dagen later wed hij dan bijgezet op het kerkhof te Rumbeke.

Tijdens de oorlog kregen we ooit het bezoek van een weduwe. Ze was per fiets helemaal uit Aalst gekomen om te informeren naar de omstandigheden waarin haar man was overleden.

Het doet geen deugd te moeten vertellen dat die man is overleden met zijn voeten tussen de achterpoten van de koeien, en zijn hoofd op wat stro onder de pomp, juist voor een half-open koestaldeur, en met in de hoek een soldaat op wacht, die ook al niets meer kon doen omdat de jongen al te zwaar was gekwetst.'

Michel Roelens, Inwoner van Hoeve Roelens.